Istnieje wiele rodzajów wegetarianizmu, ze względu na spożywane produkty. Można mówić o: laktoowowegetarianizmie, zwanym też owolaktarianizmem, który polega na wykluczeniu z diety mięsa, ale nie produktów pochodzenia zwierzęcego; laktowegetarianizmie, który oprócz mięsa wyłącza z diety jajka; owowegetarianizmie, który z kolei dopuszcza jedzenie jajek, ale nie innych produktów zwierzęcych; weganizm – rezygnacja z jedzenia mięsa, a także wszelkich produktów pochodzenia zwierzęcego; witarianizm – opiera dietę jedynie na świeżych warzywach i owocach; frutarianizm – jedzą tylko ten pokarm roślinny, którego nie muszą zrywać, a sam spada z drzewa czy krzewu.

Chociaż wielu naukowców i lekarzy mówi o dobrodziejstwach, jakie daje dieta wegetariańska, to istnieje niebezpieczeństwo związane z dostarczaniem do organizmu niewystarczającej ilości składników odżywczych. Węglowodany oraz tłuszcze są dostarczane do organizmu w dostatecznych ilościach, jednak najlepszym źródłem białka jest mięso, ryby, jaja, mleko, jogurty oraz ser. W nich występują tzw. białka pełnowartościowe. W wielu warzywach czy owocach również zawarte są białka, ale niepełnowartościowe, czyli takie, które nie posiadają w swojej budowie wszystkich niezbędnych dla ludzkiego organizmu aminokwasów. Białko znajduje się w soi oraz orzechach, dlatego też te produkty polecane są osobom, które nie tylko nie jedzą mięsa, ale także produktów pochodzenia zwierzęcego.
Stosując dietę wegetariańską należy także zwrócić uwagę na zawartość witamin w poszczególnych produktach. Witaminy z grupy B (B2 i B12) występują tylko w produktach pochodzenia zwierzęcego, podobnie, jak witamina D. W badaniach przeprowadzanych na wegetarianach wykazano, że występuje u nich niedobór witamin B2 , B12 oraz D.
Wegetarianie, a przede wszystkim weganie powinni bardzo dokładnie układać swoje menu, aby nie dopuścić do niedoboru ważnych dla zdrowia składników odżywczych.

Wegetarianizm jest rodzajem diety, której głównym punktem jest wyłączenie potraw mięsnych z jadłospisu. Wegetarianizm jest praktykowany z wielu pobudek. Jedni przestają jeść mięso (a nawet nabiał) z przyczyn zdrowotnych, większość jednak decyduje się na taką dietę z przekonań moralnych lub etycznych, a także religijnych.
Wegetarianizm wbrew panującemu przekonaniu ma długą historię. Znany był on już w I w. p. n. e. w Azji, a także w rejonach Morza Śródziemnego. Wówczas charakter wegetarianizmu był religijny.
Wegetarianizm ze względów etycznych oraz moralnych był praktykowany w VI w. p. n. e., co opisał Pitagoras. Wówczas traktowany był on jak swego rodzaju filozofia życia. Później wegetarianizmem zainteresowały się kasty hinduskie, a z czasem przyjęły go również Chiny oraz Japonia.
Wegetarianizm został popularyzowany w XVII, XVIII i XIX wieku, ale dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku wegetarianizm zdobył popularność wśród niektórych grup społecznych, a jego popularność w wielu kręgach utrzymuje się do dziś.